چه زود تعبیر کابوسهایم را در واقعیت می بینم .. چه زود دیر میشود ...

دیر شد برای همیشه دیر شد ... باورم نیست رفتی .. باورم نیست معنای تمام نگرانیهای این چند وقت اخیرم از دست دادن تو بود..

شاید هیچ وقت در زندگی خط مشترکی با هم نداشتیم  و شاید هیچ وقت بودنت را حس نکردم ولی نبودت آنچنان آتشی به جانم زد که هیچگونه وصفش نمیتوانم بکنم..

دلم میگیرد از این همه بی معنایی این دنیا.. از این همه بی معنایی دلم میگیرد ..

نبودنت یک سو .. آغاز افسوسهای من یک سو.......

انگار طبیعت انسان است که هرآنچه هست را نمیبیند و نداشته هایش را به زنجیر میکشد ..

اگر انجیل میگوید :امروز داغی آتش را احساس میکنم و به یاد داشته باشم که خداوند چشم به من دوخته و همچنان به من خواهد نگریست تا تصویر خود را در من ببیند باشد احساس میکنم این داغی را ... اگر خداوند به من مینگرد باشد نگاه  کن خدا ...نگاه کن مرا ..نگاه کن که سراپا عذابم .. نگاه کن که آنقدر گیجم که حتی حضور خودم را هم حس نمیکنم.. نگاه کن مرا خدا نگاه کن که چگونه غم از دست دادن عزیزم را به جان میکشم .. نگاه کن که چقدر آّهسته آب میشوم .. نگاه کن چقدر عذاب میکشم خدا نگاه کن ولی سکوت نکن ..

حالا که نیست میفهمم بودنش چه پشتوانه ای بود برایم .. حالا که نیست میفهمم بودنش قوت قلبم بود

پی نوشت: پدرم را برای همیشه از دست دادم ولی هنوزهم باورم نیست